wankelen

wankelen

ww wankelen (wankelde enk ovt; heeft gewankeld volt deelw) ['wɑŋkələ(n)]

1 het evenwicht verliezen en daardoor heen en weer bewegen

De kostbare vaas wankelde even, maar bleef gelukkig staan.

2 niet meer zeker of vast zijn

Mijn geloof in jou is aan het wankelen gebracht.

Vertalingen

wankelen taumeln, wackeln, zagen, zaudern, zögern, wanken

wankelen hesitate, waver, stagger

wankelen barguigner, hésiter, chanceler, tituber, vaciller

wankelen barcollare, ondeggiamento, svolazzare, vertere

wankelen يَتهادَى

wankelen zapotácet (se)

wankelen vakle

wankelen τρικλίζω

wankelen tambalearse

wankelen kävellä horjuen

wankelen teturati

wankelen よろめく

wankelen 비틀거리다

wankelen vingle

wankelen zatoczyć się

wankelen cambalear

wankelen идти шатаясь

wankelen raggla

wankelen การเซ

wankelen sendelemek

wankelen đi loạng choạng

wankelen 蹒跚