keel

keel

zn keel (kelen mv) [kel] lichaamsdeel helemaal achterin je mond

een zere keel hebben van het harde praten

een droge keel hebben als je dorst hebt

een keel opzetten
beginnen te schreeuwen

de keel uithangen
(iets of iemand) niet meer willen;= genoeg hebben van

Die kleren heb ik al zo lang. Die hangen me de keel uit.

niet door je keel kunnen krijgen
(eten) niet lusten

Thesaurus

keel: keelgat

Vertalingen

keel Gurgel, Kehle, Pharynx, Schlundkopf, Rachen

keel throat

keel gorge

keel горло

keel حنجرة

keel krk

keel hals

keel λαιμός

keel garganta

keel kurkku

keel grlo

keel gola

keel のど

keel 목구멍

keel hals

keel gardło

keel garganta

keel hals

keel คอ

keel boğaz

keel cổ họng

keel 喉咙