kant

kant

zn m kant (-en mv) [kɑnt]

1 rand (van iets)

je auto aan de kant van de weg zetten

spullen uit je boot op de kant zetten

2 smal vlak (van iets);= zijkant

Bij de rellen zijn auto's op hun kant gezet.

3 elk van twee tegenover elkaar liggende delen

Aan de ene kant van de straat zijn de even huisnummers, aan de andere kant de oneven nummers.

aan één kant doof zijn

linkerkant

rechterkant

4 richting

Van alle kanten komen mensen hierheen.

Je moet die kant op.

aan/langs de kant staan
niet meedoen

mensen die aan de kant staan weer aan het werk krijgen

kant noch wal raken
onzin zijn

Zijn verhaal raakt kant noch wal.

aan de kant doen
(iets) wegdoen of stoppen met (iets)

je winkel aan de kant doen omdat je oud bent

aan de ene kant ... aan de andere kant
op de ene manier bekeken ... op de andere manier bekeken;= enerzijds ... anderzijds

Aan de ene kant wil ik graag naar haar verjaardag, aan de andere kant voel ik me ziek.

alle kanten op/uit kunnen met
veel mogelijkheden hebben met (iets of iemand)

Met die opleiding kun je alle kanten op.

van de verkeerde kant zijn
homoseksueel zijn

zich van kant maken
zelfmoord plegen

het huis aan kant maken
het huis opruimen

aan de grote kant
nogal groot

Dat huis is voor ons aan de grote kant.

Thesaurus

kant: zij, ze, zijkant, zijde, kantkloswerk

Vertalingen

kant Bord, Flanke, Gestade, Grat, Kante, Küste, Rand, Saum, Seite, Spitze, Strand, Ufer

kant bank, border, brim, brink, edge, edging, fringe, lace, margin, rim, shore, side, bumper, hand, line

kant bord, côté, dentelle, flanc, lisière, marge, rive, direction, arête, face, part, aspect, sens

kant renda

kant cordonare, punta