grond

grond

zn m grond (-en mv) [xrɔnt]

1 oppervlakte van de aarde of vloer van een ruimte

De gevangenen moesten op de grond gaan liggen.

2 bovenste laag van het aardoppervlak;= aarde

Door de vruchtbare grond kun je hier goed groenten kweken.

3 reden;= argument

op goede gronden iets kiezen

te gronde gaan
verloren gaan

met de grond gelijkmaken
(iets) helemaal afbreken

met de grond gelijkmaken
scherpe kritiek leveren op (iemand)

de grond in boren
ernstige kritiek leveren op (iets of iemand)

van de grond komen
ontstaan, vorm krijgen

Dat onderzoek komt maar niet van de grond.

uit de grond stampen
in korte tijd maken of doen ontstaan

projecten uit de grond stampen

begane grond
verdieping van een gebouw op het niveau van de straat

op grond van
wegens;= vanwege

Het bedrijf nam hem in dienst op grond van zijn specialisme.

Thesaurus

grond: onderbouwing, vloer

Vertalingen

grond Base, Basis, Boden, Erdboden, Erde, Grund, Grundlage, Land, Terrain

grond base, basis, bottom, earth, foundation, ground, land, soil, earthy

grond assise, base, fond, sol, terre, raison, terrain, campagne

grond chão, solo

grond massa, suolo, terreno

grond تربة, سَطح الأرض

grond půda, země

grond jord

grond έδαφος, χώμα

grond terreno, tierra

grond maa, maaperä

grond tlo, zemlja

grond 土, 地面

grond 땅, 흙

grond bakke, jord

grond gleba, grunt

grond земля, почва

grond jord, mark

grond ดิน, พื้นดิน

grond toprak, yer

grond đất, mặt đất

grond 土壤, 地面