front

front

zn onz front (-en mv) [frɔnt]

1 voorkant;= voorgevel

Het front van de kerk bevindt zich aan het plein.

2 gebied waar in een oorlog gevochten wordt

soldaten naar het front sturen

3 overgangsgebied tussen koude en warme lucht in de atmosfeer

een koufront

op vele fronten actief zijn
op allerlei gebieden actief zijn

op alle fronten winnen
in alles winnen

één front vormen tegen iets
met zijn allen zich verzetten tegen iets

Thesaurus

front: pui, vuurlijn, vooraanzicht, gevelbreedte

Vertalingen

front Front, Vorderseite

front battlefront, front, frontage

front front, avant