feit

feit

zn onz feit (-en mv) [fɛit] iets waarvan zeker is dat het gebeurd is of dat het waar is

het is een feit dat...

een vaststaand feit
een feit dat zeker iseen voldongen feit
een feit waaraan je niets meer kunt verandereneen strafbaar feit plegen
iets doen waarvoor je door de rechtbank kunt worden gestraftiemand met de neus op de feiten drukken
iemand confronteren met de feitende feiten spreken voor zich
er is verder geen toelichting nodigachter de feiten aanlopen
maatregelen nemen of meningen geven op een moment dat die al achterhaald zijnde feiten verdraaien
de zaken anders voorstellen dan ze in werkelijkheid zijnin feite eigenlijk, inderdaad

Thesaurus

feit: waarheid

Vertalingen

feit Tatsache

feit fact

feit réalité, fait

feit fatto, realtà

feit حقيقة

feit fakt

feit faktum

feit γεγονός

feit hecho

feit tosiasia

feit činjenica

feit 事実

feit 사실

feit realitet

feit fakt

feit facto, fato

feit факт

feit faktum

feit ความจริง

feit gerçek

feit sự kiện

feit 事实

feit факт

feit 事實