bijten

bijten

ww bijten (beet enk ovt; heeft gebeten volt deelw) [ˈbɛitə(n)]

1 met je tanden vastgrijpen

op je nagels bijten

De hond heeft de buurjongen gebeten.

2 (van chemische stoffen) schade of pijn veroorzaken

bijtende vloeistoffen

om in te bijten
dat of die er erg lekker uitziet

billen om in te bijten

dat bijt elkaar niet
dat kan naast elkaar bestaan of gebruikt worden

Je kunt deze geneesmiddelen allebei gebruiken. Dat bijt elkaar niet.

Vertalingen

bijten beißen

bijten bite, corrode

bijten mordre, brûler, donner un coup de dent (à), piquer

bijten morder

bijten щипать, кусать

bijten يِعَُض

bijten kousnout

bijten bide

bijten δαγκώνω

bijten purra

bijten ugriz

bijten mordere

bijten かむ

bijten 물다

bijten bite

bijten pogryźć

bijten morder

bijten bita

bijten กัด

bijten ısırmak

bijten cắn

bijten 咬